Ես արդեն բավականաչափ հոգնել եմ այն պոռնկորդիներից եւ պոռնկադուստրերից, որ տարբեր վայրերում վայրահաչ են տալիս, թե Վահամ Սահակյանը...

     Ես արդեն բավականաչափ հոգնել եմ այն պոռնկորդիներից եւ պոռնկադուստրերից, որ տարբեր վայրերում վայրահաչ են տալիս, թե Վահամ Սահակյանը թմրամոլ է, հարբեցող, սկանդալիստ, ծախված, դավաճան եւ այլն։ Նման բաներ բարբաջող մարմնավաճառի թուլեքին խորհուրդ եմ տալիս. նախ եւ առաջ գնալ ու մի լավ կենակցել սեփական մայրերի, հայրերի, քույրերի ու եղբայրների հետ (ինչպես իրենք սովոր են), հանգստանալ ու մտնել այնպիսի տեղ, որ ճվոոցները հանկարծ չլսվի, որովհետեւ ես այլեւս չեմ ներելու։ Նա, ով անգամ կես բառ ասել է, ասում է եւ պիտի ասի նման բան՝  բերման է ենթարկվելու այնպիսի տեղ, ուր ամենաթույլ պատիժը երեսների կաշին 20 տեղից քերթելն ու փրթելն է… Սա ՀԱՎԱՏԱՑՈՂՆԵՐԻՆ էլ է վերաբերում նաեւ։ Ես ոչ վախեցնում եմ,  ոչ ահաբեկում, ես լոկ զգուշացնում եմ, հանգիստ եղեք, այսուհետ ամեն մի խոսք հասնելու է ուր որ պետք է,  եւ իմացվելու է, թե՝  ՈՎ, ՈՐՏԵՂ, ԻՆՉ.... ԶԳՈՒՇԱՑՆՈՒՄ ԵՄ՝ ԷՆ ՕՐԸ ԿԸՆԿՆԵՆՔ, ՈՐ ՊՈՌՆԻԿ ՄԱՄԱՆԵՐԴ ՁԵՐ ՓՈԽԱՐԵՆ  ԿԱՄԱՉԵՆ ՄԱՅՐՈՒՂԻ ԴՈՒՐՍ ԳԱԼ...

      Ու նմանօրինակ  ավանակի արգանդից ցկնված պրեզերվատիվները ԻՐԵՆՔ ԵՆ ԻՐԵՆՑ ՀԱՄԱՐ ՀՆԱՐԵԼ ԱՇԽԱՐՀԻ ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ԲԱՆԱԴՐԱՆՔԸ, որն ի կատար է ածվել միշտ.

      «Անիծալ լինենք մեր տանն ու մեր անկողնում, քնի մեջ թե ճանապարհին, ոռնալիս ու լռության մեջ։ Թող անիծյալ լինեն մեր  հայրերն ու մայրերը, որդիներն ու դուստրերը, մեր բոլոր զգայարանները. տեսողությունը, լսողությունը, համի զգացումը ու մեր ամբողջ մարմինը՝«գլխագագաթից» մինչ ոտնաթաթերի ծայրը»։ 

Куда вам деться!
Мой выстрел — хлоп!
Девятка — в сердце,
Десятка — в лоб...